O rzece Wiatrołuży i jej obliczach zmiennych jak wiosna jesienią.

H: Dziś celem była rzeka Wiatrołuża wpisana w nasz projekt (Wy)nurzeni. Ekspedycja wigierska. Minęliśmy Pietronajć i trafiliśmy  tam, gdzie Wiatrołuża łączy się z Maniówką.    

9 dni temu była zima… śnieg prawie po kolana, a dziś zobaczyliśmy… wiosnę. Wiosnę jesienią nad Wiatrołużą. Dziwne zestawienie. A i sama nazwa tej rzeki jest szczególna… szczególna jak  przestrzeń, klimat i specyfika tego miejsca. Od dawna mnie wzrusza...

fot. Hubert, wiosna, tama bobrów na Wiatrołuży, zdjęcie archiwalne (jeszcze analogowe) 

Dzisiejsze nurkowanie w Pietronajciu, czyli przygoda na bezludnej wyspie.

H: Wczoraj był rodzinny wyjazd do Biebrzańskiego Parku Narodowego. Trochę zaskrońców, padalców i mnóstwo ptaków. Różnych. Ale o tym napiszemy za kilka dni, bo teraz kolejna wyprawa nurkowa w Wigierskim Parku Narodowym.  I słowo  ”wyprawa” jest tu jak najbardziej zasadne. 

M: Dziś pojechaliśmy nad Pietronajć. Moje zadanie polegało na robieniu zdjęć i filmowaniu, bo jutro jadę na wycieczkę do Warszawy i raczej nie mogę się przeziębić.

H: O fenomenie tego jeziorka już pisaliśmy (zobacz wpis o relikcie pingo). Wtedy nawet do głowy mi nie przyszło, że już za kilka miesięcy będę tu pływał.  A tu proszę…

fot. Miłosz, bezludna wyspa już nie jest bezludna...

Relikt "pingo" odnaleziony… czyli o Pietronajciu, Maniówce i rzeźbach różnych.

H: Zostałem ostatnio przyłapany na niewiedzy. Piotrek z Otako  zaskoczył mnie pytaniem (w odniesieniu do zdjęcia sosen na stromym zboczu): „czy te sosny to gdzieś w okolicy jeziorka, które jest pingo?”  Myślałem, że to jakiś szyfr, cytat z filmu... Taki brak wiedzy mi wylazł…

M: Ruszyliśmy dziś szukać „pingo”. Jeszcze rano tak do końca  nie wiedziałem co to jest, ale szukanie mi się zawsze podoba. 

fot. Hubert