Relikt "pingo" odnaleziony… czyli o Pietronajciu, Maniówce i rzeźbach różnych.

H: Zostałem ostatnio przyłapany na niewiedzy. Piotrek z Otako  zaskoczył mnie pytaniem (w odniesieniu do zdjęcia sosen na stromym zboczu): „czy te sosny to gdzieś w okolicy jeziorka, które jest pingo?”  Myślałem, że to jakiś szyfr, cytat z filmu... Taki brak wiedzy mi wylazł…

M: Ruszyliśmy dziś szukać „pingo”. Jeszcze rano tak do końca  nie wiedziałem co to jest, ale szukanie mi się zawsze podoba. 

fot. Hubert

Odłów bobrów. O etyce, moralności i reportażu wojennym.

H: Byliśmy dziś świadkami odłowu bobrów. Świadkami wojny człowieka z przyrodą. Staliśmy blisko. Bardzo blisko.

Nie powinno nas tam być? Za trudny temat fotograficzny wybrałem dla jedenastolatka? Sam nie wiem… bo dziś nie będzie pięknie i kolorowo. Zanim jednak ocenisz naszą decyzję o takim wpisie…  przeczytaj  do końca co mamy do powiedzenia...

fot. Hubert

Pierwsza publikacja Miłosza w albumie...

H: Miłosz znów po raz pierwszy.
Pierwsze zdjęcia w wydawnictwie, które jeszcze dobrze nie wyschło... (dziś odebrane z małymi przebojami).
Te trzy fotki pochodzą z większej całości (już na naszym blogu publikowanej zobacz post).
M: Moje zdjęcia po raz pierwszy są w albumie pod tytułem "Wpisani w Rospudę". Są tam jeszcze dwa moje spod wody. Oprócz moich są jeszcze zdjęcia taty i jeszcze kilku osób.
W niedzielę jedziemy do Raczek na promocję albumu i pokażę w prezentacji  więcej swoich zdjęć.

O tym jak dziś w szarościach błądziliśmy. Szaro czyli kolorowo…

M: Pojechaliśmy rano tam, gdzie tata zrobił ostatnio zdjęcia łań i danieli, a ja  byłem wtedy w szkole.  Uparłem się, bo też chciałem mieć takie zdjęcia. Niestety nie było nic. Ani zimy, a ni zwierzyny, ani nawet mgły.  Było szaro, ponuro i ciemno. Musiałem czułość w aparacie ustawić na 6400, a i tak obraz trochę się rozmywał.

H: Czasem tak jest, że nic nie ma. Nawet weny. Ale stara prawda mówi: „cierpliwym bądź, a dane ci będzie”. Tak sobie wymyśliłem przed chwilą, na potrzebę chwili właściwie… ale dane nam było, kiedy już zwątpienie dopadło.

fot. Miłosz, w końcu dopadliśmy dziś sarnę, choć łatwo nie było… 

O wczorajszym (jeszcze zimowym) spotkaniu z kopytnymi…

H: Wczoraj była zima. Dziś już sobie poszła.

Czasem dobrze mieć do pracy na późniejszą godzinę. Szczególnie jak warunki atmosferyczne nastrajają  pozytywnie do działania (wczoraj)… no i niektórzy (czyli ja) mogli sobie wyskoczyć przed szkołą w inne okoliczności przyrody, bo inni (Miłosz) akurat mieli  język polski.

 fot. Hubert, kilka kopytnych wie więcej niż ja

Gdzie jest zima w grudniu po południu... czyli jak wstrzymałem opady.

M: Mieliśmy dziś jechać w ciekawe miejsce na zdjęcia. Za oknem jednak jest niestety brzydko.

fot. Miłosz, za oknem, na oknie... brak śniegu, godz. 13.10

„Walka Bobra ze złem” kończy się (czasem) martwą naturą.

H: „Walka Bobra ze złem”, to tytuł płyty olsztyńskiego zespołu Paprochy. Czemu o tym? Czasem sprzężenia różnych zjawisk mnie powalają… ale chyba już o tym pisałem.  Zacznijmy zatem od początku, czyli od „wczoraj”. Mieliśmy plan z Miłoszem, by jutro (wczoraj było jutro, bo dziś jest  już dziś) ruszyć  na poszukiwanie bobra… 

 fot. Hubert, dzisiejsze zmagania, zdjęcie mało związane z treścią... ale może przyciągnie uwagę...

„Człowiek musi sobie od czasu do czasu polatać”, czyli o paralotniach nad Suwalszczyzną.

H: Nie było czasu na wypad z synem. Wertuję od kilku dni swoje archiwa w poszukiwaniu materiału o Rospudzie i wpadam wciąż na zdjęcia z paralotniami. Przez te kilka lat trochę się ich uzbierało (zdjęć, bo paralotnia na razie jedna). Stwierdziłem, że trzeba je przypomnieć (zdjęcia, ale paralotnie na nich, na zdjęciach znaczy)... 

Trochę bym popisał o tym moim lataniu, ale rozmawiałem z kilkoma osobami… bardzo chwalą nasz blog… i zdjęcia…  Spytałem zatem o teksty. Odpowiedź: "nie czytam, tylko zdjęcia oglądam"…

W sumie jak wytłumaczyć dlaczego latam? Może lepiej pokazać... dziś wszystkie zdjęcia moje...

PS. Kombinujemy, żeby Miłosz też robił zdjęcia z powietrza... ale bez latania i "dronowania". Damy radę.

Z Maćkiem nad Jacznem

53. sekundy na treningu psich zaprzęgów (suplement filmowy)

H: Dwa posty temu pisaliśmy o projekcie Darka Morsztyna, a dziś... puszczamy oficjalnie w sieć filmik z treningu Biegnącego Wilka i jego psów (w dwóch wersjach).

Chłopaki ruszą do Norwegii na najtrudniejszy wyścig w tej części świata (wpisowe już poszło), ale wciąż potrzebne są pieniądze.

Darek chce zrobić wszystko po polsku, a to jest fenomen i każdy może mu pomóc. Wszystkie osoby i firmy, które  chcą wspomóc Darka mile widziane.

Muzyka oczywiście OTAKO, a o nich... trochę tu czytaj nasz post

Zobaczcie jak wygląda trening psich zaprzęgów w polskich warunkach.

Wersja 53. sekundowa

O Czarnej Hańczy, czyli o brodzeniu, spływaniu, nurkowaniu i lataniu.

H: Ryszard Kapuściński napisał, że woda jest początkiem wszystkiego, a niektóre kultury twierdzą, że jest to krew ziemi. Szczególnie rzeki. I Czarna Hańcza jest taką arterią  tłoczącą wodę (jak krew) w  trzewia Suwalszczyzny. Gdzieś po drodze jezioro Hańcza, potem Wigry, czyli jedne z ważniejszych „organów”. Koloryt rzeki, ten dosłowny i ten bardziej metaforyczny, wzrusza mnie nieustannie.

M: Lubię nurkować w Czarnej Hańczy. Woda jest przejrzysta i widać tam falujące trawy i dużo ryb, które można fotografować. W tym roku kilka razy pływałem tam kajakiem, robiłem też nury swobodne  i raz z butlą.

fot. Hubert, Czarna Hańcza od rybiego brzucha (nie śniętego)

Atak na suchary... czyli o jeziorkach okolicznych

M: Suchary, to jedno z moich ulubionych miejsc. Są blisko i znajduję tam zawsze coś nowego i ciekawego.

H: Faktycznie. Najczęściej na niedzielny rodzinny spacer jedziemy na Krzywe. Lato, jesień, zima, wiosna… Ścieżka edukacyjna „Suchary” jest w naszym przypadku dość oklepana, ale przy odrobinie uwagi, za każdym razem uczy nas czegoś nowego. Czyli walor edukacyjny odhaczony.

fot.Hubert, Suchar I, zdjęcie z paralotni (po lewej stronie widoczna platforma obserwacyjna)

W psim zaprzęgu, czyli gramy o start w wyścigu...

H: Łatwiej jest niszczyć niż tworzyć. Pokazują to chociażby wczorajsze wydarzenia…

Są jednak na świecie tacy ludzie, którzy tworząc nowe państwo, nie chcą podbijać, zawłaszczać i krzywdzić. Byliśmy w takim państwie o statusie republiki, w Republice Ściborskiej.

M: Gdy zajechaliśmy na miejsce przyszedł przywitać nas mały piesek. Zdziwiłem się trochę, bo myślałem, że zaprzęg ciągną większe psy i wtedy usłyszałem i zobaczyłem na wybiegu kilkanaście dużych i średnich psów.

fot. Miłosz